Domberg Freising in het zonnetje
Beste vrienden,
De KLM gaat ons vanavond pas om kwart voor zes weer naar Schiphol brengen, en dus hebben we nog een dagje gezellig door te brengen met z'n viertjes. Het is droog, en in de loop van de dag laat het zonnetje zich volop zien. We rijden met onze koffertjes gepakt en wel in de achterbak richting Freising, waar zich de Domberg bevindt.
Dat is een natuurlijke verhoging in het terrein, met daarop de Dom van het oude bisdom Freisen: de Maria-und-St-Korbinianus Kirche. Ook vinden we hier het Diözesanmuseum (bisschoppelijk museum). De Mariakirche is officieel geen kathedraal, want het bisdom Freisen is inmiddels opgegaan in dat van München.
Eenvoudig van buiten, maar van binnen één en en al barokke pracht. Ergens in een kapelletje staat nog een schrijn met daarin de relieken van St Korbinianus, de eerste bisschop van Freisen (achtste eeuw). Paus Benedictus XVI kwam uit Duitsland, en is hier priester gewijd.
Zoals gezegd is de Mariadom binnenin van een spetterende barokke schoonheid.
We lunchen in de restauratie van het DIMU (Diözesanmuseum) en het is een ontspannen en gezellig gebeuren. Er is voor iedereen wat wils: Schnitzel Münchener art, een lekker stuk taart, of een simpele croissant, weggespoeld met een cappuccino, een limonade of een Weihenstephaner Weissbier.
We zitten tenslotte niet ver van de Weihenstephaner Berg, waar zich de oudste nog bestaande brouwerij ter wereld bevindt. De plaatselijke Benedictijner abdij kreeg hier in 1040 van de koning het recht om bier te brouwen.
Na de lunch bezoeken we het het Diözesanmuseum zelf, dat zeer de moeite waard is. Het is een prachtig gebouw, liefdevol gerestaureerd en vol met kerkschatten van allerlei snit.
We beginnen met de tijdelijke Byzantium-Ausstellung, die klein maar erg fijn is. Al deze kruisen zijn dik duizend-vijfhonderd jaar oud.
Er is ook een kamer met een moderne doch betoverende lichtshow met neonverlichte vormen die langzaam van kleur wisselen.
Al te snel wordt het tijd om ons af te laten zetten op het nabijgelegen MUC (Munich Airport). We nemen roerend afscheid van Chris en Monique, en wippen naar binnen bij Abflug. De vertrekhal is stampend vol met de wachtrij voor de security en we vrezen door de chaos onze vlucht te moeten missen. Gelukkig krijgt het staartje van de rij, net waar wij in staan, een snelle bypass aangeboden. De enige tegenslag verder is het blikje Heineken bier dat ik in de Cityhopper drink: ik trek het zelf open, maar je zou zweren dat iemand z'n peuk erin heeft uitgedrukt.
Het is weer een prachtig tripje geweest. Nou, beste vrienden, tot het volgende blog maar weer.
Tschüss!

















Reacties
Een reactie posten